پژوهش های نوین سیاست جغرافیایی

پژوهش های نوین سیاست جغرافیایی

پیوند هیدروپلیتیک و امنیت انسانی در حوضه آبریز دجله و فرات: رویکردی مبتنی بر آمایش سرزمین

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 دانش آموخته ارشدآمایش سرزمین دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانش آموخته دکتری روابط بین الملل، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، تهران، ایران
چکیده
حوضه آبریز دجله-فرات، به عنوان یکی از مهم‏ترین منابع آب سطحی مشترک در خاورمیانه، نقش حیاتی در تأمین آب شرب، کشاورزی و تولید انرژی کشورهای ترکیه، سوریه و عراق دارد. این حوضه به دلیل توسعه پروژه‏های بزرگ سدسازی، توزیع نامتوازن منابع آبی و تغییرات اقلیمی، با چالش‏های جدی هیدروپلیتیکی روبه‏رو است که پیامدهای گسترده‏ای بر امینت انسانی علی‏الخصوص در ابعاد معیشتی، زیست‏محیطی و اجتماعی برجای می‏گذارد. سؤال اصلی پژوهش این است که پویش‏های هیدروپلیتیکی در حوضه آبریز دجله-فرات چه تأثیری بر امنیت انسانی دارند و چه راهکارهایی از منظر آمایش سرزمین می‏توان برای مدیریت منابع آب مشترک ارائه کرد؟ فرضیه پژوهش بر این است که عدم وجود ساختارهای همکاری‏ مؤثر منطقه‏ای و مدیریت ناکافی منابع آب، موجب تشدید بحران‏های امنیت انسانی در این حوضه شده و رویکرد آمایش سرزمین می‏تواند به کاهش این بحران‏ها و مدیریت بهینه منابع آب کمک کند. پژوهش حاضر با بهره‏گیری از روش کیفی با رویکرد توصیفی-تحلیلی و تحلیل اسناد معتبر، درک عمیق‌تری از در هم تنیدگی ارتباط هیدروپلیتیک با امنیت انسانی و آمایش سرزمین ارائه می‏دهد. یافته‌های پژوهش نشان می‏دهد که استفاده یک‏جانبه از منابع آب و ضعف سازوکارهای همکاری میان کشورهای حوضه آبریز دجله-فرات، امنیت انسانی را به‌ویژه در مناطق پایین‌دست تضعیف کرده است. بر این اساس، اتخاذ رویکرد آمایش سرزمین و مدیریت یکپارچه منابع آب مشترک، می‌تواند به کاهش تنش‌های هیدروپلیتیکی و ارتقای امنیت انسانی در حوضه آبریز دجله-فرات منجر شود.
کلیدواژه‌ها