این پژوهش با هدف بررسی و تبیین پیامدهای تغییرات پیاپی و برنامه‌ریزی‌نشده‌ نام‌ها و نشانه‌های جغرافیایی بر ابعاد هویت مکانی در کلانشهر اهواز انجام شد. در این راستا، پژوهش به‌طور مشخص تأثیر این تغییرات را بر چهار بُعد کلیدی شکل‌دهنده‌ی دلبستگی مکانی ـ حافظه تاریخی، پیوندهای اجتماعی، عواطف فردی و جمعی، و رویدادهای محلی ـ مورد سنجش قرار داد تا مکانیسم‌های تأثیرگذاری تغییر نام‌ها به عنوان یک کنش نمادین قدرت بر تضعیف حس تعلق شهروندان و ایجاد گسست در هویت شهری را تحلیل نماید. روش تحقیق از نوع توصیفی ـ تحلیلی بوده و جامعه‌ آماری پژوهش را 50 نفر از متخصصان و خبرگان حوزه‌های شهری تشکیل می‌دهند که به روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی انتخاب و با پرسشنامه‌ای محقق‌ساخته مبتنی بر چهار بُعد مذکور مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد نام‌های منحصربه‌فرد با میانگین ۵۴/۴ و ثبات نام‌ها با میانگین ۶۴/۴ بیشترین تأثیر را در شکل‌دهی به هویت مکانی دارند. در مقابل، تغییرات مکرر نام‌ها با میانگین ۰۰/۲ موجب سردرگمی شهروندان شده است. از سوی دیگر، نام‌ها و نشانه‌های جغرافیایی با میانگین ۶۸/۴ نقش حیاتی در ایجاد همبستگی اجتماعی ایفا می‌کنند، اما میزان توجه به سلایق شهروندان در نام‌گذاری‌ها با میانگین ۳۶/۱ کمترین امتیاز را کسب کرده است. همچنین رویدادهای فرهنگی با میانگین ۴۶/۴ بیشترین تأثیر را بر دلبستگی مکانی دارند. به طور کلی، نتایج حاکی از آن است که تغییرات پیاپی نام‌ها و نشانه‌های جغرافیایی از طریق ایجاد گسست در حافظه جمعی و تضعیف روابط عاطفی، منجر به کاهش حس تعلق مکانی و بی‌هویتی شهری می‌شود.