طی دو دهه اخیر، تحولات روابط میان اسرائیل و اتحادیه اروپا تأثیر عمیقی بر سیاست‌های اروپا در قبال ایران داشته است. اشتراکات هویتی و امنیتی میان اسرائیل و اروپا، همراه با گسترش همکاری‌های اقتصادی، فن‌آوری و دیپلماتیک، منجر به بازتعریف سیاست‌های اتحادیه اروپا و اولویت‌بخشی به رویکرد مهار ایران شده است. بر همین اساس، مقاله حاضر با به‌کارگیری چهارچوب نظری سازه‎انگاری و با روش توصیفی- تحلیلی، درصدد آن است تا با بررسی تحولات روابط اسرائیل و اتحادیه اروپا به این پرسش پاسخ بدهد که چرا و چگونه این تحولات موجب تقویت سیاست مهار اتحادیه اروپا در قبال ایران شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که تهدیدنمایی از ایران در سه محور اصلی هسته‌ای، تروریسم و نفوذ منطقه‌ای، همراه با پیوندهای هویتی و امنیتی اسرائیل و اروپا، موجب امنیتی‌سازی وضعیت ایران و تضعیف روابط تهران و بروکسل شده است. اسرائیل همواره تلاش کرده تا هویت خود را به‌عنوان یک «شریک استراتژیک» و یک «قدرت دموکراتیک» در منطقه‌ای پرآشوب به اروپا معرفی نماید و در مقابل، با بازنمایی از ایران به‌عنوان «دیگری خطرناک» و برجسته‌سازی تهدیدات آن، موفق شده است نگرش امنیتی اروپا را علیه ایران تقویت کند، امری که به کاهش مناسبات و روابط سیاسی، اقتصادی و دیپلماتیک ایران با اتحادیه اروپا منجر شده است.