یکی از چهار عامل اصلی تغییر و تحول جمعیت، مهاجرت است که به دلیل سرشت خود می ‏تواند علاوه بر تغییرات درازمدت و طولانی، آثاری کوتاه مدت و سریع در ساختار و تعداد جمعیت ایجاد کند. هدف پژوهش حاضر تبیین رابطه مهاجرت و امنیت است که با روش توصیفی- تحلیلی به انجام رسیده است. اطلاعات و داده ‏های مورد نیاز با روش کتابخانه‌ای و از سالنامه‏ های آماری مرکز آمار ایران و ... استخراج شده است. دو بازه زمانی سال‌های 1390 و 1395، قلمرو زمانی تحقیق را تشکیل می‌دهند. در دو مرحله اقدام به تنظیم این مقاله شده است. در گام اول، به سنجش امنیت در استان‌های ایران پرداختیم. برای این منظور پرسشنامه ‏ای با 110 شاخص امنیتی ساخته و به 30 نفر از اساتید و متخصصان امنیت داخلی داده شد و در نهایت تعداد 60 شاخص برای سنجش امنیت استانی انتخاب شد. در گام دوم با استفاده از تکنیک ویکور به رتبه ‏بندی استان ‏ها پرداخته شد، و استان‏ ها از نظر امنیت به پنج خوشه تقسیم شدند. و از آزمون پیرسون برای تعیین رابطه بین مهاجرت و امنیت استفاده شد. یافته‏ های پژوهش نشان می‏ دهد که بیشتر از 50 درصد استان ‏های کشور در دو دوره مورد مطالعه مهاجر فرست بوده‏ اند. در سال 1390 استان‏ های البرز، همدان و بوشهر دارای بالاترین سطح امنیت و استان‏ های کرمانشاه، سیستان و بلوچستان و فارس دارای کمترین سطح امنیت بوده‏ اند. در مقابل در سال 1395 استان‏ های کرمان، همدان و تهران دارای بالاترین سطح امنیت و استان‏ های کهگیلویه و بویراحمد، ایلام و گلستان دارای کمترین سطح امنیت بوده ‏اند. در سال 1395 بین مهاجرت و امنیت رابطه معنادار و معکوس بوده، یعنی در استان‏ هایی که مهاجرت بیشتر بوده، امنیت در آنجا کم شده است.