مقاله حاضر در چارچوب نظریه‌های جدید تجارت با رویکرد معیارها و شاخص‌های تجارت درون صنعت، به امکانسجی برقراری موافقتنامه تجارت آزاد بین ایران و ترکیه از طریق شناسایی زمینه‌های سرمایه‌گذاری مشترک صنعتی می‌پردازد. مطابق نتایج مطالعه با وجود ظرفیت‌ها و قابلیت‌های صنعتی متنوع‌ و فراگیر ایران ‌و ترکیه در صنایع، شکل‌گیری موافقت‌نامه تجارت آزاد کامل‌و سراسری برای تمام صنایع‌، در گام نخست پیشنهاد نمی‌شود. زیرا علیرغم قابلیت‌های صنایع، غلبه نگاه حمایت‌گرایانه سراسری بر اغلب صنایع در اقتصادایران، امکان اجرای آزادسازی حتی در سطح بخشی را غیرممکن می‌سازد. از این‌رو ضروری است قبل از آزادسازی تجاری در قالب انعقاد موافقت‌نامه تجارت آزاد نسبت به آماده‌سازی صنایع دارای مزیت رقابتی در مقایسه با صنایع مشابه ترکیه اقدام شود. همچنین امکان توسعه تجارت درون صنعت در دیگر صنایع نیز مورد بررسی قرار گیرد. علاوه بر آن صنایع فاقد رقابت‌پذیری نیز شناسایی شوند.در این مطالعه سعی شده که با درک واقعیات اقتصاد صنعتی و تجاری دو کشور، آن‌دسته از صنایع که امکان بیشتری در جهت حذف حمایت تعرفه‌ای دارند، معرفی شوند. بر این اساس، بر مبنای مزیت‌های نسبی‌و رقابتی تولیدی‌و صادراتی هر دو کشور، صنایع دارای پتانسیل آزادسازی تجاری، در مور ایران و ترکیه معرفی شده است.پیشنهاد می‌شود با هدف دستیابی به موافقت‌نامه تجارت آزاد در بلندمدت، حرکت به سمت آزادسازی تجاری از طریق کاهش سطوح تعرفه‌ای از سوی دو طرف تجاری ابتدا در گام نخست در قالب گسترش و تعمیق موافقت‌نامه تجارت آزاد بخشی دنبال شودو آنگاه در تداوم در گامهای بعدی در بلندمدت به برقراری موافقتنامه تجارت آزاد سراسری در صنایع اندیشید.