این پژوهش در بستر اقتصاد سیاسی به بررسی ارتباط میان حکمرانی ضعیف و تروریسم در عراق، با تأکید بر دوره پس از سقوط صدام حسین می‌پردازد. با توجه به تاریخچه پرتنش و پیچیده عراق، این کشور به عنوان یک مورد مطالعاتی ایده‌آل برای تحلیل نحوه تأثیرات سیاست‌های اقتصادی، نابرابری‌های اجتماعی و دگرگونی‌های سیاسی بر افزایش تروریسم به حساب می‌آید. هدف این پژوهش شناسایی عوامل اقتصادی و سیاسی مؤثر بر بروز تروریسم در عراق از زمان سقوط رژیم صدام حسین تاکنون است. حال باتوجه به موارد مذکور این پژوهش با استفاده از روش کیفی و با رویکرد توصیف و تحلیل در نظر دارد تا به پرسش پژوهش یعنی؛ تحولات اقتصادی و سیاسی در عراق پساصدام، چگونه بر افزایش یا کاهش فعالیت‌های تروریستی در این کشور تاثیر گذاشته است؟ پاسخ دهد. شایان ذکر است که این پژوهش تلاش می‌کند این فرضیه را بررسی کند که وضعیت اقتصادی با افزایش فعالیت‌های تروریستی در عراق مرتبط است. براساس این فرضیه، ناکارآمدی نهادهای سیاسی و اقتصادی، به استمرار خشونت و شکل‌گیری گفتمان‌های افراطی دامن زده‌ است. در نهایت با تحلیل داده‌های کیفی اینطور بر آورد شده است که شرایط اقتصادی ضعیف نظیر بیکاری، فقر و عدم ثبات سیاسی، به عنوان عامل تسهیل‌کننده‌ای برای ظهور و گسترش گروه‌های تروریستی عمل می‌کند. این شرایط نه تنها موجب احساس ناامیدی در میان جوانان می‌شود، بلکه زمینه‌ساز جذب نیروهای تازه‌نفس برای گروه‌های ناراضی می‌گردد. بنابراین بهبود شرایط اقتصادی می‌تواند به کاهش فعالیت‌های تروریستی کمک شایانی کرده و ثبات و امنیت را در این کشور تقویت کند.